این روزها به جای درس خوندن واسه امتحانام,
همش فکر میکنم, فکر میکنم , فکر میکنم , فکر میکنم,...
اونقدرفکر میکنم
تا مغزم سوت میکشه و می رم میخوابم.
.
تا حالا کسی به خاطر فکر کردن امتحانش رو افتاده!؟

کتاب جدید بدون محتوا (3) - جلد اول
ابعاد گسترده دموکراسی در کامنت دانی وبلاگ و کاربران بدون جنبه !

پسر /دختر خوب
اگر یک بار دیگه توی نظرخواهیم بی تربیتی کنی
میرم از اون کامنت دونی ها می خرم که اول باید تایید بشه بعد منتشر.
.
پ ن – دیکتاتور هم باباته!

روزهای غربتی لعنتی

روزهای غربت در حالیکه بعضی وقتها خیلی خوب و آرومه گاهی وقتها خیلی تلخ و سخته .اون هم وقتیه که حس میکنی یک جای خالی به نام خانواده خیلی حس میشه.وقتهایی که می دونی فقط و فقط یک اعضای خانواده میتونند مرحم درد باشند و اون وقته که مستاصل میشی.چون دیگه نه امکانات, نه تلکنولوژی نه آزادی, نه دوستی, نه هیچی دیگه میتونه مرحم درد باشه.

روزهای لعنتی غربتی هزار پیچ و خم داره و بیماری بدترین و کثیف ترین و آشغالترین خمشه. که آرزو میکنی کاش هیچ وقت گذرت به این کوچه نیفتاده بود که این خم رو بچشی.
دیشب , در اوج گریه و درد های جسمی و روحی دوستم که غربت و تنهایی مزید بر بیماریش شده بود , نگاهی به چشمهای گریون و مهربونش کردم و از خودم پرسیدم ،چی شد که ما ها خودمون رو آواره دنیا کردیم؟چی به سرمون اومد؟ چی کشیدیم که به درد غربت راضی شدیم؟
به چه قیمتی؟
ها؟

همدردی:

"چه کار می کنی؟
جا افتادی؟"

بعضی فرصتها مثل لیمو شیرین نصف شده می مونند.
اگر زیاد لِفتش بدی دیگه قابل خوردن نیست.

هفته گذشته:
دومين, بهترين هفته زندگي در مالزي!
با وجود همه خستگي , فشار و بيماري بي موقع

نمی دونم دلشوره ام به خاطر نزدیک شدن زمان امتحانامه
یا این قرص جوشانی که درسته قورت دارم!

قرارم به نوشتن نبود

چون هیچ وقتی نبود . از قبل خوب پیش بینی کرده بودم که یک دوره قراره همه چیز شلوع پلوغ بشه و از زمین و آسمون کار وبار بباره.
وسط این همه شلوغی یک دفعه به خاطر رعد و برق اینترنت خونه قطع شده بود و صاحب عزیزشم هم رفته بود هالیدی و این مالاییها موقع تعطیلاتشون که میشه دیگه خدا هم از آسمون بیاد پایین کار دستشون داشته باشه محل نمیگذارند چه برسه به من دانشجوی خارجی در به در.و وقتی هم سیستم درست شد متوجه شدم که یوزر پسورد اینترنتم رو گم کردم موقع اتاق تکونیم و گرفتن یک یوزر نیم و پسورد دیگه از اینها صبر نوح میخواست...

قرارم به نوشتن نبود
اما نمیشه ننوشت وقتی عادت کردی حرفهات رو تند تند تایپ کنی و کمی سبک بشی.عادت کردی یک قسمت رو توی خودت بریزی و یک قسمت رو توی این خراب شده.
حرفهای نزده توی دلت خیلی سنگینی میکنه , همه چیزهایی که ازشون گذشتی چون فکر کردی ارزش گفتن ندارند و داشتند .خونده بودی که مهم نیستند ولی بودند. و زمان زیادی طول کشید تا بفهمی.

قرارم به نوشتن نبود
اما ننوشتن زور داره و از اون بدتر وقتیه که نتونی راحت بنویسی , چه وقت داشته باشی چه نداشته باشی,چه اینترنت دم دستت باشه چه نباشه.
چون فکر میکنی هیچ لزومی نداره دیگه زندگیت رو جلوی چشم بقیه با کلمات تصویر بکشی.اصلا مگه تو از زندگی بقیه خبر داری ؟ مگه همه اون قسمت پنهان زندگی کسایی که ناخواسته برات آشکا رشده رو جایی خونده بودی؟ بعد فکر میکنی بعضی وبلاگها با بعضی از نوشته هاشون چه تاثیر مخربی روی زندگیت داشتند و چقدر بهای سختی دادی تا بفهمی هر نوشته ای ارزش خوندن , اعتماد کردن و از اون بدتر عمل کردن نداره و کاش که هیچ وقت نخونده بودیشون.

قرارم به نوشتن نبود
چون حسی نبود.زندگی نبود. من خودم نبودم و هر چه بود همه ظاهر بود و همه تظاهر
تظاهر به علم دوستی/به سخت کوشی / به سادگی/ به صداقت.مشغول کاشتن دونه هام بودم تا شاید زمانی دور, زمانی نزدیک, موقع برداشتش برسه , برای خودم یا دیگری, دیگه مهم نیست .

قرارم به نوشتن نبود
شاید که زمان تند تند بگذره, که روزهای بارونی و گرم اینجا زود زود شب بشه, که کابوسهای لعنتی هرچه زودتر جاش رو به یک آرامش خوب بده, که بتونم یک نفس عمیق تو هوای جایی بکشم که مال خودمه. مال خودمون...

نتیجه گیری:
" یک چینی در پیچیده ترین حالت ,از یک ایرانی در ساده ترین حالت
بسیار ساده تر است."

و سپس,
نتیجه نهایی تلاش مذبوحانهء انسان شناسی ات میشود:
گورپدر حرف مردم!

تظاهر به خوشبختی, خوشبختی نمی آورد.
پیرو :
1. در تظاهر زیستن
2. اندر حکایت تشت طلا
3. آه! من چه خوشبختم

مپینگ میگوید :" آدمها اشتباه میکنند چون خدا نیستند"
و من یاد میگیرم که خودم را ببخشم
اشتباه بزرگ زندگی ام را.
چون خدا نبودم
و خسته بودم و درمانده.
کار سختی بود
اما بخشیدم خودم را.
.
از امروز
من بخشیده شدم
توسط خودم
.
از امروز
من آزادم
آزاده.

- سالمترین تفریح اینترنتی شما چیست؟
- به نام خدا ,چک کردن اسپم های داخل میل باکس و سپس, پاک کردن آنها.