وقتی خانم پرفسور مالایی با شوهرش برای بابا هدیه آورد و همه مان را در آن رستوران ایرانی به افتخار بابا مهمان کرد و در جواب اعتراض ما که اینجا رستوران ایرانی است و ما میزبانیم به من گفت: اینجا کشور من است و پدرت همه این راه را امده است تا من را در کشورم مهمان کند؟ فهمیدم که هیچ ازمحبت خالصانه این زن نفهمیده ام.

وقتی ژان فرانسوی تمام مدت در گنتینگ هایلند با دوربینش همه حرکات بابا را با آن همه شوق و ذوق با دوربینش فیلم برداری کرد و شب قبل رفتنش از مالزی تا نیمه شب فیلم را ادیت کرد تا به قول خودش بابا قبل از رفتن فیلم را ببیند و بعد هم آن همه بدو بدو اش برای رساندن فیلم ها, فهمیدم که حتی وقتی مالزی کشور ژان و ایدار نیست اما باز هم باید مهمان محبت آنها باشیم.

وقتی هم خانه چینی قبلی ام که مدتهابود ندیده بودمش تا شنید عمو کی اف سی (به قول خودش) اینجاست از ظهر برایمان در بهترین رستوران دریایی وقت گرفته بود تا بابا برای اولین بار طعم خرچنگ را بچشد و بعد هم باز باید مهمان محبت آنها می شدیم تنها به بهانه اینکه کشور کشور ما نبود.

وقتی دوست ایرانی ام با مهربانی تمام لحظه به لحظه فیلم را در سینما برای بابا ترجمه می کرد که بابا از فیلم سر در بیاورد و بعد هم آن همه همراهی اش و دوست دیگری که مرتب از دور در پرواز مواظب بابا بود , هدیه مپینگ و ..

فهمیدم که من شاید پدری داشته باشم که در بعضی موارد بی نظیر است
اما در طول این دو سال لحظه های غربت, دوستانی یافته ام
که بی شک هیچ جای دنیا لنگه ندارند.

اون روز صبح که چشم باز کردم و دیدم اون یک هفته کذایی تموم شده, دلم خواسته بود از شیدا بنویسم از همراهی و از مهربانی اش, از اینکه تا آخر همه لحظه های تلخ و زهر ماری ام رو صادقانه شریک شده بود و دست آخرشادی نتیجه رضایت بخشمون رو با هم سر کشیده بودیم.اما ننوشته بودم.مثل خیلی چیزهای دیگه که از ذهنم گذشته بودند و ننوشته بودم چون یک دفعه از خودم پرسیده بودم " تو را از نوشتن چه حاصل ؟". وقتی باید همه اش سگ دو بزنی, وقتی همه زندگی ات شده استرس, شده عجله, شده رقابت, شده هزار جور ترس. ترس از دست دادن زمان, ترس از دست دادن فرصتهایی که شاید هیچ وقت دیگه نداشته باشی, ترس از روزهای سخت تری که در پیش رو ته و هنوزشک داری اونقدر قوی شده باشی که وقتی باد تند و سرد می وزه بتونی محکم سرجات وایسی و تکون نخوری. وقتی یک خبر کوچیک همه زندگیت رو از بین می بره, وقتی رفتار بد یک آدم, کل ایدولوژی زندگیت رو کن فیکون می کنه,
اون وقت با خودت فکر می کنی توهیچ وقت, آدم مبارزه نبودی, این رو خودت بهتر از همه می دونی که وقتی یک جای کار برات سخت میشه به جای حل مشکل , صورت مساله رو عوض می کنی و خودت رو گول میزنی که می تونی.
اما خیلی وقته فهمیدی که لااقل باید با خودت صادق باشی, وقتی می دونی یک جای کارت می لنگه باید زل بزنی به آینه و به چشمای توی آینه بد و بیراه بگی, به چشمهایی که این روزها بیشتر از هر موقع دیگه خسته اند, چشمهایی که خیلی وقته بهشون عادت دادی دیگه هی از دلتنگی, از فشار, از خستگی, خیس نشند, چشمهایی که مجبورشون کردی صبور باشند و دیگه راحت راز درونت رو جلوی هیچ غریبه ای رسوا نکنند, چشمهایی که همیشه به جای تو حرف می زنند و تو رو وادار به سکوت می کنند. ...

اون روز صبح که چشم باز کردم و دیدم اون یک هفته کذایی تموم شده, بلند شدم یک نفس عمیق کشیدم و برای خودم چای با دارچین درست کردم و سعی کردم خوشبختی کوچک رها شدن از یک رنجی که بیهوده تمام انرژی ام را بلعیده بود رو برای خودم جشن بگیرم. جشن گرفتن خوشبختی رها شدن از یک بدیختی در سکوت و تنهایی, لذت وصف نشدنی داشت. لذتی که هیچ کلمه ای برای توصیفش پیدانکردم.
لذت زل زدن از روی رضایت,
به چشمهای گود افتاده و خسته جلوی آینه.

پی نوشت:
می دونی راستش من نمی تونم باور کنم دل کسی از ننوشتنم بگیره, اما ننوشتم, تا دل کسی به خاطر من و نوشته هام توی این روزهای بارونی نگیره....